Pazar, Mart 11, 2012

veda


"friedrich nietzsche, 3 ocak 1889' da torino’da, via carlo alberto’ daki 6 numaralı kapıdan sokağa adımını atar.
belki yürüyüş yapmak, belki de postaneden mektuplarını almaktır amacı. kendisine uzak olmayan ya da fazlasıyla uzakta kalan bir fayton sürücüsü inatçı atına söz dinletemiyordur. faytoncunun tüm baskılarına rağmen, hareket etmeyi reddediyordur at. sonra, ismi muhtemelen giuseppe, carlo, ettore olan faytoncunun sabrı taşar ve kırbacını eline alır.
nietzsche, kalabalığın yanına gelir ve o ana dek öfkeyle köpüren sürücünün acımasız sahnesini sona erdirir. sağlam yapılı ve gür bıyıklı nietzsche, birden faytona atlar ve kollarını atın boynuna dolayıp hıçkırarak ağlamaya başlar. olaya şahit olan diğerleri, nietzsche’yi evine bırakır. iki gün boyunca bir divanda hareketsiz ve sessizce dinlenir nietzsche.
ta ki son sözlerini mırıldanıncaya dek ''mutter, ich bin dumm!'' ( anne, ne aptalım! ) ve yaşamının kalan son on yılını, uysal ve delirmiş bir şekilde annesinin ve kız kardeşlerinin himayesi altında geçirir...

atın akıbeti hakkında ise hiçbir şey bilmiyoruz."

insanca, çok insanca...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder