Pazartesi, Ocak 24, 2011

uydurmasyon anı

sahilde buluşur buluşmaz bir banka tünedik. elimde, yuvarlak bir simidin kalıntıları vardı. konuşuyorduk. aslında hep ben anlatıyordum, o ise karşımızda duran çarşaf gibi denize doğru bakıyordu. bir an duraksadım ve elimi su şişesine uzartırken sordum; "anlattıklarım hakkında ne düşünüyorsun?" suyumu yudumlarken cevapladı beni. "atıyorsun" dedi. "neyi?" diye sertçe çıkıştım. "atıyorsun işte, elindeki taşları denize!" dedi elimdeki taşlara bakarak. doğruydu söyledikleri. bir taş daha alıp attım. sonra konuşmadık yıllarca. keşke simidi atsaydım diye üzüldüm, durdum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder