Perşembe, Nisan 03, 2008

buz gibi fauldür karanfil adlı çiçek!

7'ye bölünmüş karanfil...
karanlık bir duştur gece,
göç eden ben değilim,
olan sadece bir zelzele!
çok ayıp birşeymiş mutluluk
sevdiğim bir yazarın tercümesidir hayata
karanfilin derisi soyulmakta...
mahremini göster bana ey şimal,
kuşluk vakti gibi tenim,
hazanda kızaran, sonbahar hep sarı!
ağlamak, kızmanın türemiş hali,
birinci tekil şahısta sevmek vardı,
köşebaşında ve/veya her kaldırımda.
karanfil, en kırmızı çiçektir!
dikkat çekici ve biraz kibirli...
kafiye düşer mavilerden,
şiir, şimşek misali,
benden uzak beden zaten en güzel bedevi.
çölde açan karanfile izin yok
fazla birşey yaşamak karanfile.
7'ye bölünür küt diye!